Mijn moeder kon heel goed koken. Zij deed er alles aan, zodat wij gezond aten. Net als ieder kind selecteerden we het eten, want snelle ongezonde hapjes zijn zo verleidelijk en je kan er niet van afblijven! Mijn moeder zei altijd: eerst eten, en dan pas snoepen! Maar wij antwoordden dan telkens weer:  “Mama, we hebben nog geen honger.

Ik lustte van al het eten groentesoep helemaal niet! Op een dag ging mijn moeder weer groentesoep maken. Ze zei tegen mij: ga naar de groenteboer en koop verse groenten zodat ik groentesoep kan maken. Ik zei: Nee, ik kan niet gaan want ik voel mij niet lekker.

Toen besloot mijn moeder om een ander soep te koken. Die dag hoefde ik geen groentesoep te eten.

Na een lange tijd gingen we met school op schoolreis voor een week.

Het eten daar leek HELEMAAL niet op dat van mijn moeder. Ik had heimwee naar het eten van mijn moeder. Zelfs de verse groentesoep zou ik nu nog liever eten dan het eten hier, dacht ik.

Thuisgekomen rook het hele huis heerlijk naar soep.  Ik zei tegen mijn moeder: Mama, ik heb zo’n honger.

Mijn moeder zei: Kom, was je handen en ga snel aan tafel zitten. Ik schep je verse groentesoep op.

Ik heb gesmuld van de soep en vanaf die dag heb ik zonder tegenstribbelen altijd de groentesoep van mijn moeder gegeten!

 

 

 De Tajine, het verhaal van Aisha

Ik wil jullie iets vertellen over mijn bijzondere band met de tajine. Da tajine heeft een bijzondere betekenis voor mij. Het is maar een voorwerp maar voor mij heel belangrijk.

 

Als meisje ben ik opgegroeid in de stad. Als het zomer was ging ik op vakantie naar mijn oma op het platteland. Daar leven de mensen heel anders. Daar was geen t.v. en wij leefden veel meer buiten. Water moest je ook zelf gaan halen. En speelgoed maakten wij zelf. En daar heb ik voor het eerst kennis gemaakt met de traditionele kookwijze met de tajine.

 

Mijn oma zat op de heuvel op de grond. Zij had klei in haar handen en ik zag dat zij een vorm maakte van de klei. Ik dacht eerst dat mijn oma speelde met de klei.

Toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze een prachtige tajine aan het maken was. De tajine bakte zij op een open vuur. In de tajine maakte mijn oma de heerlijkste gerechten. Ik zeg wel eens met de tajine, leer je geduld. Alle gerechten worden met liefde en aandacht gemaakt.

In de tajine maak je heerlijke couscousgerechten klaar. Couscous kent iedereen in Nederland uit een pakje. Kokend water erover, 4 minuten laten staan en klaar. Maar in Marokko doen we dat anders. In de stoompan maken we couscous klaar. De couscous wordt wel 3 of 4 keer gestoomd. Dat duurt een paar uur. Daarna worden de groente en het vlees onder in de stoompan gaar gemaakt. Verse kruiden laten het gerecht heerlijk smaken en ruiken.

 

De gerechten uit de tajine eten we op vrijdag. Bij ons de heilige dag. We zitten dan met de hele familie bij elkaar. We eten, lachen, praten en luisteren naar elkaar. En ondertussen genieten we van het eten.

 

En nu in Nederland heb ik weleens heimwee naar Marokko en naar mijn familie. En dan pak ik de tajine en maak in heerlijke couscous. Als we dan met elkaar eten, dan krijg ik weer even dat gevoel van de maaltijden op het platteland in Marokko samen met mijn familie.

Gedroogde groente. Iedereen kent ze. In Nederland kan je ze ook kopen. Gedroogde tomaten, gedroogde paddenstoelen, gedroogde uitjes en nog veel meer. Je kan ze hier ook kopen, maar altijd in een zakje of in een potje. Dat gaat bij ons in Turkije wel anders.

Vroeger werd omdat er geen mogelijkheden waren tot conserveren van de groenten, meerdere groente soorten zoals aubergines, paprika, tomaten, courgette gesneden en gedroogd. Dit was dan voor de wintervoorraad. Eén van de groenten die gedroogd werd, waren de snijbonen. De familie en de buren kwamen gezellig bij elkaar. Op een dag werd dan per gezin 25-50 kg snijbonen gesneden en het werd op doeken in de hete zon gedroogd. Na het drogen werden de gedroogde snijbonen in katoenen zakjes bewaard. Om de snijbonen goed te houden werd er ook een snufje zout op gestrooid. In de wintermaanden kon men dan van deze gedroogde snijbonen meerdere gerechten  maken. Ook ik mocht als klein meisje helpen, eerst mocht ik de gesneden groente neerleggen op het kleed en daarna in de zon leggen. Later toen ik ouder werd, mocht ik de groente ook snijden. Spannend, maar ik voelde mij wel heel groot. En ondertussen had ik mijn oren goed open. Tijdens het snijden werden alle verhalen en roddels uit het dorp aan elkaar verteld. En er waren best verhalen bij, die eigenlijk niet voor mijn oren bestemd waren. Maar dat maakte het meehelpen wel heel leuk.